การเขียนนิยายกับอาการเสพติดเพลง
posted on 07 Jan 2012 10:38 by miranmasisdaอาทิตย์แรกของปีใหม่ก็กำลังจะหมดไป
ก็หวังว่าทุกคนคงแฮปปี้ลั่นลากันดีนะคะกับปีใหม่ปีนี้ เขื่อนไม่แตก ปีใหม่ไม่มีอุบัติเหตุ เป็นเรื่องน่ายินดีค่ะ
มิแรนก็หลังจากเปลี่ยนสามวัน แล้วก็หยุด...
ก็แอบมึนๆนิดๆว่า หยุดเร็ววุ้ย แต่ก็ดี =w=
ทีนี้มาเข้าเรื่องตามหัวข้อดีกว่า
อย่างวันพุธที่ผ่านมานี้ ตามที่มิแรนได้ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะอัพนิยายสัปดาห์ละตอน โดยจะเลือกเอาวันพุธเป็นวันลง (แต่อาจจะมีเปลี่ยนแปลงแล้วแต่ความยุ่งของงานและสารพัด แต่ก็จะลงสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างน้อยให้ได้)
มิแรนในที่สุดก็ปล่อยพิศวงมิติมายา เทวทูตแห่งกาลเวลา ลงไปเป็นตอนที่ สามสิบแปด ค่ะ (ถ้าบทก็ บทที่สามสิบเจ็ด)
ถือว่าเป็นการอัพที่... ยาวนานมาก คือ ปีที่แล้ว มิแรนอัพไปแค่ตอนเดียวจริงๆ ปีที่แล้วจัดว่าเป็นปีที่เขียนน้อยมาก อาจจะด้วยความผิดหวังจากหลายๆอย่าง ดราม่าในชีวิต... แต่เอาเป็นไม่ว่าจะยังไง มิแรนก็สัญญากับตนเอง และแฟนนิยายแล้วว่า ไม่ว่าจะยังไง มิแรนก็ต้องเข็นเรื่องนี้ให้จบ 555
แต่ปีที่แล้วมิแรนก็ได้ทดลองเขียนเรื่องใหม่แนวใหม่ด้วย จะว่าแนวใหม่มากไหม? มันก็ไม่เชิง เรื่องที่มิแรนกำลังลองเขียนอยู่ก็คือ เหรียญสาปจักรพรรดิโลหิต แน่นอน มันยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมาก เมื่อเทียบกับพิศวงมิติมายา หรือปริศนาวิทยา ซ้ำ เนื้อหาของเหรียญสาปจักรพรรดิโลหิต มิแรนว่าดูจะซีเรียสกว่านิยายเรื่องที่ผ่านๆมาๆ (มันไปตามอายุคนเขียน) ตัวละครจะโตกว่าทุกๆเรื่องที่มิแรนเคยแต่งๆมา เพราะส่วนมากจะเป็นพวกวัยทีน อารมณ์เด็กมัธยม แต่เรื่องเหรียญสาปจักรพรรดิโลหิต (ซึ่งเพื่อนบ้าบางตัวเรียกว่าเหรียญกษาป = =)
แค่พระเอกก็เป็นหนุ่มปีสองไปแล้ว ก็ปาไปยี่สิบและ ส่วนที่เหลือก็พวกสารพัดแวมไพร์อายุเป็นร้อยเป็นพัน เพราะงั้น... มันก็ต้องซีเรียสตามไปละนะ
แค่พระเอกก็เป็นหนุ่มปีสองไปแล้ว ก็ปาไปยี่สิบและ ส่วนที่เหลือก็พวกสารพัดแวมไพร์อายุเป็นร้อยเป็นพัน เพราะงั้น... มันก็ต้องซีเรียสตามไปละนะ
มิแรนเขียนไปก็แอบกลุ้มนิดๆว่ามันโหดไปป่าววะ? ตอนนี้เรตมัน... พีจีสิบสาม? หรือ สิบห้า? หรือสิบแปด?
แน่นอนมิแรนไม่ใช่คนเขียนฉากแบบอย่างว่าอะไรงี้อยู่แล้ว และอย่างน้อยที่สุดมิแรนก็คงไม่คิดเขียนในช่วงนี้ อาจจะสิบปีหลังจากนี้ มิแรนอาจจะเขียนก็ได้ 555
แน่นอนมิแรนไม่ใช่คนเขียนฉากแบบอย่างว่าอะไรงี้อยู่แล้ว และอย่างน้อยที่สุดมิแรนก็คงไม่คิดเขียนในช่วงนี้ อาจจะสิบปีหลังจากนี้ มิแรนอาจจะเขียนก็ได้ 555
ดังนั้นคำว่าเรตของมิแรนก็คือพวกฉาก เลือดๆ ตับไต ไส้พุง หัวใจ สมอง อะไรก็ว่าไป แต่ที่เขียนมาตอนนี้ก็ยังไม่ถึงกับว่าตับไตไส้พุงหัวใจสมอง... แค่กระซวกมือเข้างท้องทะลุอออกหลัง...
โอเคพอ... 555 เพื่อนถึงกับบอกว่ามันดูหยดหยองแหยงๆชอบกล อยากรู้มากว่าตอนมิแรนเขียนนี่เขียนด้วยอะไรแบบไหน มิแรนเลยตอบไปแบบเรียบๆว่า ก็อารมณ์แบบไม่มีอารมณ์ 555 จะให้ยังไง? เขียนไปก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง โอ้เลือด เหรอ? หรือจะให้เขียนแบบ ว้ายยย เลือด... อันนี้ก็อย่าเขียนเลยจะดีกว่าไหม?
ปีที่แล้วมิแรนก็เลยลงเหรียญสาปจักรพรรดิโลหิตไปสี่ห้าตอน? หก? ไม่แน่ใจ อะไรสักอย่าง 555 เขียนแบบไปเรื่อย เลยขี้เกียจจะจำ
พอพุธที่ผ่านมาก็ไปขุดเอาพิศวงมิติมายาขึ้นมาต่อเติมเพิ่ม แล้วก็ได้อัพตอนล่าสุดไปเป็นที่เรียบร้อย
เสียงตอบรับหลังจากที่ห่างหายไปนานแสนก็ยังคงความอบอุ่นอยู่ไม่สร่าง
กระนั้นก็ตาม ตอนนี้มิแรนว่ามิแรนกำลังพบปัญหาใหม่เสียแล้ว...
สมัยก่อนเวลามิแรนเขียนนิยาย มิแรนมักจะเปิดเพลง(ทุกแนว) ตาม แล้วมิแรนก็จะเขียนนิยายอย่างมีความสุข ลั่นลา ชะละล่า
แต่หลังๆมา ถ้ามิแรนจะเขียนนิยายหรือข้อความอะไรสักอย่าง กลายเป็นว่ามิแรนกลับอยากปลีกวิเวก ยิ่งเงียบเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น ซึ่งมิแรนเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามิแรนเปลี่ยนไปตอนไหน
แต่ถามว่ามิแรนยังต้องฟังเพลงไหม? อันนี้ตอบได้เลยว่ามิแรนเสพติดเพลง ไม่ฟังแค่วันเดียวอาจถึงกับลงแดงได้(แต่ถึงขั้นนั้นจริงๆรึเปล่าก็ไม่รู้ เพราะไม่เคยอยู่โดยปราศจากเสียงเพลงจริงๆแม้สักครั้ง)
ช่วงนี้มิแรนถ้าว่างมากๆ ก็จะนั่งล่าหาเพลงแนวกอธิค ซิมโฟนิค เมทัล ที่มิแรนชอบ ซึ่งพบว่ามันมีเยอะมากจนมิแรนตามไม่ทัน แล้วพอมิแรนนั่งฟังไปนานๆ มิแรนพบว่ามิแรนเสพเพลงเกินขนาด... รู้สึกเหมือนหลุดโลกยังไงชอบกล เกิดอาการ โอ้วแม่เจ้า... ฟังไปกี่วงแล้ว? มากไปไหม?
แล้วบางทีถ้าหากเพลงแนวพวกนี้มิแรนหาตามฟังจนทัน มิแรนก็ไม่อาจจะพอใจได้ ต้องไปสรรหาเพลงแนวอื่นมาฟังเพิ่ม หลังๆเลยกลายเป็นว่า เพลงอะไรก็ได้ ที่มิแรนคิดว่าดี ฟังแล้วโดน ฟังแล้วติด มิแรนก็จะฟัง แต่ก็อดงงกับตัวเองไม่ได้ว่าฟังเพลงเยอะไปไหม?
ถ้าไม่ได้ฟัง มิแรนก็ต้องเล่นดนตรี ถ้าไม่ได้เล่นดนตรี มิแรนก็ต้องร้อง ต้องฮัมเพลง... ขาดไม่ได้จริงๆแหะ แต่ไอ้ถึงขั้นฟังไปทำงานไปไม่ได้นี่ ก็ไม่รู้เป็นไปตั้งแต่เมื่อไหร่... หรือเราจะแก่ลง?
อย่างไรก็ดี มิแรนก็มาพ่นๆไปเรื่อยเท่านี้แหละจ้า ไว้พบกันใหม่คราวหน้าที่มิแรนอยากมาละกัน 555
By Miranmasisda
