ในที่สุดก็กลับมาสู่มาตุภูมิแล้ว =w=
แต่คงเป็นการกลับมาเพียงชั่วคราว และอาจจะกลับราววันที่ 19 เดือนนี้แทน =w=
จากท่าอากาศยานโอแฮร์ถึงนาริตะ สิบสองชม.กระมัง = =ll อยากตายเอาให้ได้
เลยนั่งอ่าน Ro the Releaser ของแมลงปอยิ้มเพื่อนเกลอไปพลางๆ
แต่นั่งนานๆก็เมื่อยก้น = =ll แถมท้องมีแต่ลม ยิ่งกินน้ำส้มยิ่งแล้วใหญ่
แถมที่นั่งข้างๆมีแต่ผู้ชาย = =ll ดะอาาาา คนนึงฝรั่งคนนึงคนญี่ปุ่น ไอจะชวนคุยก็อ่านะ ขี้เกียจ 555 แต่ฝรั่งข้างๆก็มีถามเรื่องน้ำส้มว่าเป็นจะได? ก็บอกก็ดีจะ ลองดิ 555+ แต่รวมๆก็ไม่ค่อยได้พูดอะไรนักยกเว้นตอนขอน้ำกับแอร์ฮอสเตท ฝึกพูดญี่ปุ่นไป =w=
เนื่องจากมิแรนนั่งสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ ก็เลยได้มีโอกาสพูดญี่ปุ่นกับแอร์ฮอสเตทเล็กๆน้อยๆ ตอนไปนาริตะก็ถือโอกาสฝึกไปในตัว =w= อะไรแนวๆนั้น
การเดินทางคนเดียวเป็นเรื่องที่มิแรนชินชาไปแล้ว 555 ชินมาแต่ไหนแต่ไร จะไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียวเป็นว่าเล่น แต่จะว่าไปงวดนี้ก็เดินทางนั่งเครื่องเองจริงๆ คือ อย่างปีที่แล้วที่ไปหาแม่ตอนสิ้นปี ถึงจะบอกว่าไปเองคนเดียว แต่ทางสายการบินanaเขาก็มีแอร์กราวชาวญี่ปุ่นคอยเทคแคร์พาไปที่เกต แต่มิแรนพบว่าจริงๆไม่ต้องก็ได้ 555
งวดนี้มิแรนถือว่าจัดการเองของจริง พ่อเลี้ยงกับแม่มาส่งที่โอแฮร์เสร็จ มิแรนก็เดินเข้าไปข้างในเองหมด นั่งรอเกตเปิด เข้าไปนั่งเครื่องบิน ถึงนาริตะ เดินไปทางสาย international เดินๆตรวจๆ ช๊อปๆ นอนๆ กลิ้งๆ เข้าห้องน้ำ จะว่าน่าเซ็งไหมก็นิดหน่อย เพราะมิแรนไม่มีคนพูดด้วย แต่มิแรนก็ชินกับการทำอะไรคนเดียวน่ะนะ
ที่อยากตบหน้าตัวเองหันอย่างนึงคือ เป็นคนงี่เ่ง่า = =ll คือแบบ มิแรนเป็นพี่เลี้ยงเด็กอยู่ที่เมกา ได้เงินมาพอสมควร คราวนี้ทุนทรัพย์พร้อม แต่พอจะซื้อของจริงๆเช่นพวกแอนนาซุย ชิเซโด อะไรงี้ ดันคิดไปสารพัด... อายแชร์โดก็มี... บาน... อ๊ะไม่ซื้อดีกว่า... มาสคาร่า... ยังมีบอกีเซ่ของแม่ กับชิเซโดอยู่... ไม่เอาดีกว่า อีกอย่างซื้อมาจอริก้าที่ไทยก็ได้ =w= (ในสนามบินไม่มีมาจอจ้า) ไอน้ำหอมแอนนาซุยที่ออกใหม่ล่าสุด ดมแล้วมิแรนอกหักกับไอ Rock อะไรนั่น ดมทีแล้วจะเป็นลม = =ll กินเครื่องเทศมันแรงไปปปปป อุตส่าคิดว่าจะฟลุ๊ตตี้ๆหน่อย = =ll บะ เลยหมดอารมณ์ ซื้อลิปสติกแอนนาซุยแท่งนึงกับครีมอายไลน์เนอร์ของชิเซโด มากิยาจ มาอย่างละิอัน ที่เหลือหมดไปกับขนมเป็นกล่องๆ 555555555 (ก็มันอร่อยนี่หว่า)
รอไปสามสี่ห้าชม.อะไรประมาณนั้น มิแรนก็ค่อยขึ้นเครื่อง ซึ่งแบบ คนไทยอย่างเยอะ =w= มิแรนโชคดีได้นั่งกับพี่ผู้หญิงคนไทยชื่อพี่ปุ้น (ชื่อคล้ายๆกันด้วย หุหุหุ) ซึ่งพี่แกก็น่ารักมากๆ เป็นเพื่อนคุยกับมิแรนแล้วก็ช่วยถือถุึงขนมมิแรนด้วย =w= (ช๊อปแบบ... อยากกินไปหมด 555)
พวกกลุ่มเพื่อนพี่ปุ้นก็ใจดี ให้มิแรนยืมมือถือโทรหาพ่อ (ซิมมิแรนที่ใช้ในไทยตังค์มันเหลือ 2 บาท = =ll)
แล้วก็ช่วยยกกระเป๋าให้ด้วย =w= ใครบอกคนไทยไม่ใจดี อันนี้ไม่จริงจ้า คนดีๆมีอีกเยอะ
มิแรนกลับมาถึงคืนวันที่ 3 ต.ค.ราว 23.40 น. ถึงสุวรรณภูมิ กลับมาก็แทนที่จะนอน ก็มานั่งเล่นเอ็ม 555
เลยเป็นที่มาของการทัวร์กทม.ในวันที่ 4 ต.ค. =w= (แหมก็ไม่ขนาดนั้น) พอดีเพื่อนในเอกญี่ปุ่นชื่อ เตย
(คนซ้ายเตย คนขวามิแรนจ้า)
พอดีมิแรนก็ถามเตยซัง ด้วยภาษาญี่ปุ่น(อันขึ้นสนิม 555)
Miran :tesuto no hi wa itsudesuka? วันสอบมีวันไหนจ๊ะ?
Toey : ashitadesu พรุ่งนี้จ้า
Miran : aa ashita... ee nichiyoubi desuka? อ่อ.. พรุ่งนี้... เอ๋!!! วันอาทิตย์เนี่ยนะ?
สรุปก็คือ (จำไ่ม่ได้ว่าพิมพ์อะไรกันบ้าง 555) เตยซังบอกว่าวันอาทิตย์สอบกันวันสุดท้าย เที่ยงถึงบ่ายสอง แล้วเพื่อนที่ชื่อเอิร์ลซังก็จะฉลองวันเกิดหลังสอบ เลยถามว่ามิแรนไปป่ะ? มิแรนก็เลยเออสรุปไปค่า =w=
นอนหกโมงเช้า ตื่น เก้าโมง(แม่โทรศัพท์มาจากเมกา) =w= นั่งออนเอ็มค้างไว้ อาบน้ำแต่งตัวแต่งชุดนิสิต =w= (ชอบบบบ) เสร็จแล้วก็ให้พ่อพาไปแวะบ้านอากง เพราะอากงมิแรนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลค่ะ พอดีแกล้ม กระดูกร้าว = =ll มิแรนเลยรีบไปหาก่อน เสร็จแล้วก็ให้พ่อขับไปส่งที่เกษตร
ทีแรกคุยกับเตยว่าจะเจอกันศร.3 ให้เข้าทางประตูวิภา
ท่านพ่อมิแรนบอกเข้าทางพหลก็ได้ = =ll บะ!!! เส้นทางข้างในยิ่งงงๆอยู่
แต่เชื่้อหรือไม่ =w= มิแรนบอกทางพ่อเข้าไปจนถึงตึกมนุษย์ถูกด้วย อร๊างงงง ภูมิใจ
แล้วมิแรนก็เดินทะลุศร.2 ไปศร.3อย่างเร่งด่วน ทั้งที่จริงๆแล้วมันบ่ายครึ่งเอง แต่พอดีทุกคนสอบเสร็จแล้ว เตยซังโทรมาก่อนมิแรนเข้าตัวมหาลัยว่าจะเป่าเทียนกันแล้วนา มิแรนเลยบอกช้าก่อนๆ รอก่อนใกล้ถึงและ
พอไปถึงตึกศร.3 เตยซังลงมารอรับพาขึ้นไปชั้นสอง เพื่อนๆเอกญี่ปุ่นกำลังนั่งล้อมวงเค้กกันอยู่ หุหุหุ เป็นวันเกิดเอิร์ลซัง =w= ทุกคนก็ โอ้ ใส่ชุดนิสิตมาด้วย =w=
แหงดิ... ยังเป็นนิสิตอยู่นะ 55555+ เลยแต่งมาซะเลย หุหุหุ
มาถึงก็เอาสบู่ที่ซื้อให้เอิร์ลเจ้าของวันเกิดไป หุหุหุ แล้วก็ช๊อคโกแล็ตดาร์กให้โชคุง
(ซ้ายโชคุง ขวามิแรนจ้า)
บอกให้โชคุงแบ่งเพื่อนๆด้วย =w= มิแรนพอดีแบบว่างบจำกัด 555
โชคุงบอก "อ้าวไปเมกาเอาช๊อคโกแล็ตญี่ปุ่น 555"
อุแหมมมม ช๊อคโกแล็ตเมกาอย่างหวาน ต่อให้ดาร์กก็หวาน = =ll ไม่ชอบ เพราะเรากับโชชอบแบบขมๆ แล้วประจวบเหมาะยี่ห้อนี้มิแรนก็ชอบเลยซื้อให้โชคุง หุหุหุ
ทุกคนโวยวายว่ามิแรนไม่ส่งเมลล์บอกเลยว่าจะมา 555 ลืม
คือปรกติมิแรนจะมีส่งเมลล์หาเพื่อนๆในเอกด้วย แต่พอดีเปลี่ยนคอมไปใช้เครื่องที่พิมพ์ได้แต่อังกฤษ เลยมิได้พิมพ์บอก =w= เพื่อนๆบอกดีแล้ว อ่านอังกฤษไม่รู้เรื่อง 555
แล้วก็เลยเนียนแอบกินเค้กไปติ๊ด =w= เค้กช๊อค เสียดายไม่ได้เจอมะนาวซึ่งเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ม.ปลายที่พระหฤทัยฯ กับพลอยฟ้าอีกคน
(ซ้ายมะนาว ขวามิแรน)
ก็เลยไว้ว่าจะนัดเจอกันทีหลัง =w=
เพื่อนๆหลายๆคนมิแรนจำหน้าได้ บางคนก็ยังจำชื่อได้ แต่บางคนมิแรนก็จำได้แต่หน้าจริงๆ เพราะบางคนไม่ค่อยได้คุยกันก็เลยทำให้มิแรนจำชื่อไม่ได้ต้องขออภัย=w=
เลี้ยงกันเล็กๆน้อยๆเสร็จ เตยซังเลยพามิแรนไปนั่งกินน้ำแถวเกษตรนี่แหละนะ ผ่านหอพักหญิงชายอะไรไป 555 เตยซังเล่าว่าแรกๆก็ตื่นเต้นตอนผ่านหอชายหรอก แต่หลังๆชักเบื่อ 555
ไปนั่งกินน้ำกินอะไรกันก็คุยๆเมาทๆ แลกเปลี่ยนเรื่องราวกันไป จนกระทั่งบ่ายสามกว่าๆ พ่อเตยซังมา เลยให้เราติดรถไปลงที่ประตูฝั่งวิภา มิแรนเลยโบกแท๊กซี่ไปขึ้นสถานีหมอชิต
มิแรนโทรศัพท์หาเพื่อนที่เป็นเด็ก ฬ ทั้งหลาย เผื่อว่าจะอยู่แถวๆสยาม ปรากฏ... อยู่บ้านทุกคน = =ll
(ซ้ายมิแรน ขวาแมลงปอยิ้ม ถ่ายที่สนามบินสุวรรณภูมิ)
โทรหาแมลงปอยิ้มก่อน =w= มันอยู่บ้าน อร๊างงงงง ไม่เป็นไร ไว้ว่ากันอีกที
(ซ้ายใหม่ ขวามิแรน)
โทรหาใหม่... สาวอักษรอยู่บ้าน อร๊างงง สาวมนุษย์เซ็ง = =ll แต่กระนั้นก็คุยโทรศัพท์กันนานพอตัว คุยตั้งแต่อยู่สถานีราชเทวี จนมิแรนเดินเล่นในพาราก้อน 555+
(ตูเตี้ยยยยย)
แล้วมิแรนก็โทรไปหา DZMS คุง เพราะเห็นชอบเดินเซ็นทรัลเวิร์ล เผื่อจะเจอ แต่พอดีแซดคุงก็อยู่ไกลออกไป =w= จึงมิได้เจอกัน
มิแรนเดินในพาราก้อนนิดๆพลางยิ้มที่มุมปาก... น้ำหอมหลายตัวมากที่เมืองไทยไม่นำเข้า แต่ก็ดีแล้วล่ะ เอาเข้าทีก็เปลือง ภาษีกระฉูด ซื้อก็ไปซื้อเมืองนอกแหละ = =
เพิ่งเห็นว่าสกีนฟู้ดมีช๊อปในพาราก้อนและ แล้วมิแรนก็เดินไปเซ็นทรัลเวิร์ลต่อ ลั่นลาเข้าร้านหนังสือทั้งB2S ทั้ง Kinokuniya ซื้อแค่นิตยสารเซเว่นทีนฉบับเดือนก.ย. =w= แล้วก็นั่งรถไฟฟ้ากลับไปที่อ่อนนุช แวะไปซื้อของนิดๆหน่อยๆที่โลตัส แล้วก็กลับรถแท๊กซี่กับพี่เลี้ยงที่มานัดเจอกันอีกต่อ =w=
พอมาถึงมิแรนเพิ่งรู้ว่าเปิดเอ็มทิ้งไว้ทั้งวัน =w= เยี่ยมมมมม คนทักเป็นสิบ แต่ตัวมิแรนไม่อยู่
มิแรนเลยนั่งคุยๆเล่นๆนิดๆไป ปรากฏว่าสองทุ่มชักง่วง ลงไปนอนบนโซฟาจนห้าทุ่มครึ่ง ตื่นมาหน้าจอ คนพิมพ์ข้อความไว้เยอะมาก อร๊ากกกก หนูขอโทษษษษษ
นอกนั้นรวมๆก็ไม่มีอะไรมาก วันนี้ก็ขำๆดี มิแรนจริงๆไม่ได้เจ็ตแลกหรอก... (เหรอ???) แต่เป็นคนนอนไม่เป็นเวลาอยู่แล้ว 555 (แต่ลากสังขารไปหลายๆที่ได้ก็แปลกใจตัวเองอยู่)
ส่วนเรื่องงานหนังสือ มิแรนก็คิดว่าหนังสือมิแรนน่าจะได้ขายนา... สัญญาก็เสร็จแล้ว แต่ปกยังไม่ปรากฏ สครีมมมมมมมมม อร๊ากกกกก อยากเห็น ลุ้นระทึกกกกกก
ตอนนี้รวมๆคือสถานะสบายๆ มิแรนดูเหมือนจะยังไม่มีปัญหากับพ่อในตอนนี้... over all ณ ตอนนี้นะ
แต่อนาคต มิแรนว่ามันต้องมี = =ll มิแรนไม่ใช่ว่า nagative แต่มันมีปัจจับที่ก่อเรื่องได้สูง เช่น new girl ของท่านพ่อเป็นต้น =w=
ก็แหมคนโสด... ไม่ว่า ณ จุดจุดนั้น แต่... เอาเถอะ มิแรนไม่ใช่เลวก็จริง แต่ไม่เคยบอกว่าเป็นคนดี =w=
(สรุปคือเลวหรือ? 5555555555)
ตอนนี้ก็ยังสองจิตสองใจเช่นเดิม เมกามันก็น่าไปอยู่แล้วล่ะอันนี้ไ้ม่ต้องพูด หลายต่อหลายคนกระเสือกกระสนอยากจะไป ปีหนึ่งขอไปอยู่ก็ยังดีก็มี ส่วนมิแรนสามารถไปเรียนได้... มันก็ดูไม่แฟรอยู่หรอก เพียงแต่บางครั้งคนเราถ้า goal มันไม่ใช่ตั้งแต่แรก แล้วมันได้มาแบบนี้ก็นะ... น่าผิดหวังอยู่ดี แต่มันก็คือ ไดเลมม่า (สะกดอังกฤษไม่ถูกเลยไม่พิมพ์) ทางเลือกที่ไม่ว่าเลือกทางใดก็ต้องมีการเสีย ถ้ามิแรนเลือกเมกา มิแรนก็คือทิ้งสิ่งที่พยายามมานั่นไป
ถ้ามิแรนเลือกเกษตร มิแรนก็ต้องเลือกที่จะอยู่ห่างไกลจากแม่และน้องสาว กับความเจริญสิวิไลซ์ อากาศบริสุทธิ์และความสงบไป
บางคนอาจจะหาว่ามิแรนเป็นลูกแหง่... แต่มันไม่ใช่ = =
ถ้ามิแรนเป็นแบบนั้น มิแรนคงไม่เดินทางข้ามทวีปเองคนเดียวแบบนี้หรอก หึหึหึ
คนบางคนหาว่ามิแรนอยู่คนเดียวไมไ่ด้หรอก... เก็บคำพูดไม่รู้ความนี้ไว้กับตัวเองดีกว่า
การที่มิแรนอัธยาศัยดี(จนเกินเหตุ) คุยกับคนเยอะแยะ ไม่ได้หมายความว่ามิแรนจะขาดคนไม่ได้
มิแรนสามารถทำอาชีพแนว solitary (ทำคนเดียวไม่พบปะผู้คน) มันก็ได้ เพียงแต่ว่าคนเราน่ะ บางทีเนี่ยถ้ามาคิดๆ อยู่แบบไม่มีความสุข อยู่แบบทนไปวันๆทั้งที่ไม่จำเป็นเนี่ย มันจะดีหรือ? ฝืนอะไรโง่ๆก็ไม่ได้เข้าท่าเข้าที
มิแรนก็รู้ตัวว่ามีความเป็นปัจเจกสูงเกิน เอาแต่ใจมาก แต่ไม่ใช่มิแรนไม่มีเหตุผลหรือไม่เข้าใจสถานการณ์ เพียงแต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกจิตใจมากกว่า ณ ตอนนี้...
สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ ไ้ว้มิแรนจะเขียนมาเล่าเรื่องให้ฟังอีกเน่อ
PS.รูปที่ถ่ายทั้งหมดถ่ายไว้ตั้งแต่วันที่ 8 มิ.ย.52 แต่มิแรนไม่สามารถเอารูปออกจากมือถือได้เพราะไม่มีโปรแกรมที่เมกา กลับมาไทยเลยใช้คอมที่บ้านเลยเพิ่งได้ลงจ้า
By Miranmasisda
ไปไหนมาไหน เจอคนไทย สบายใจเป็นที่สุด
#1 By Clepsydra:: on 2009-10-05 06:53