@!!!~Miranmasisda's blog~!!!@

นี่ไม่ใช่ชื่ออนิเมชั่นเจ้าของเดียวกับฮิงุหรืออุมิเนโกะค่ะ = =ll แต่มันคือ

 "ยามข้าพเจ้าร่ำไห้..."

ก็มันอยากกรีดร้องนี่หว่า = =ll โหดหวีดสยองว่างั้น บ่ะ ช่างเหอะ ตั้งชื่อไว้เท่ๆนั่นแหละ แต่คำว่านาคุสำหรับคนต้องใช้คันจิเฉพาะที่เป็นรูปน้ำ+ยืน (อักษรภาพค่ะ เป็นการเขียนอักษรแทนภาพ พวกอักษรจีน หรืออักษรเฮียโรกรีฟิคก็จัดเป็นอักษรภาพค่ะ)

เอาล่ะจบเรื่องที่มาของชื่อพอและ เริ่มต้นเลยแล้วกัน...

สวัสดีค่ะพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่าตายาย(ถ้ามี) มิแรนขาเดิมค่ะ

     งวดนี้แค่รู้สึกเซ็งชีวิตจนอยากร่ำไห้พิกล แต่ไม่รู้จะร่ำทำไม จะร่ำไรรอช้าก็ไม่ใช่ (มุกอะไรคะ???)

ตอนนี้กำลังเซ็งไม่อยากกลับไปเรียนที่วิทยาลัยค่ะ... ซึ่งมีสาเหตุสะกิดใจอยู่หน่อย

เดิมที... ขอคุยนิดละกัน มิแรนเป็นเด็กท๊อประดับที่เพื่อนเรียกว่า "ตัวแม่" ด้านภาษา โดยเฉพาะอังกฤษนะ รองมาเป็นญี่ปุ่นแล้วก็ไทย (แต่ตอนนี้ญี่ปุ่น... = = ไม่ได้ใช้เลยยยยย) แน่นอนไม่ใช่คนถือดีค่ะ แต่ก็แบบต้องมีความมั่นใจในตัวเองในการเรียนไม่ว่าจะประเทศใดๆก็ตาม ไม่ให้น้อยหน้าหรือเสียชื่อคนไทย ประเทศชาติ บราๆว่าไป

แรกทีเดียวมิแรนไปนั่งเรียน ก็โอเคค่ะ เรียน Writing ตัวนึง กับ Reading อีกตัว ซึ่ง Reading น่ะ ชิวๆ หลับหูหลับตาก็เอบวก เอ เอลบ บีบวก แนวๆนี้น่ะนะ แต่พอมา Writing การเขียนนี่ก็แบบ... ถ้าด้านแกรมม่ายอมรับว่าเด็กไทยกินขาดของจริง มิแรนสอบคะแนนเต็มเป็นเต็ม ในขณะที่ฝรั่งแท้ๆก็ยังมีผิด แต่ไอส่วนของการเขียน
essay และ thesis นี่แหละ... What da heckkkkkk??????

คะแนนขึ้นลงแบบดัชนีหุ้นประหลาดถูกเขย่า.... มีเอ มีบี มีซี และดีลบ =[]=

ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

= = ในประวัติศาสตร์การเรียนอังกฤษของนางสาวมิแรน... ผู้มีแม่จบอักษรศาสตร์จุฬาฯ เอกอิ้ง... ท่านเคี่ยวตั้งแต่เด็กๆเรื่องอังกฤษจนซึมเข้ากระแสเลือด มิแรนสามารถเดินทางไปมาต่างประเทศ "ด้วยตัวคนเดียว" ได้สบายๆ สนทนาแล้วไม่ตายชัวร์ กระทั่ง "โดนกักตัวไปสอบคนเดียว" ก่อนโดนปล่อยเข้าเมืองก็เคยมาแล้ว ฉะนั้นก็เป็นส่วนรับประกันได้ว่าอังกฤษดิฉันภาษีดีกว่าใคร... โอเน็ตก็ขอบอกว่า 72 นะเฟ้ย = = (ภูมิใจตัวเดียว)
เกรดเฉลี่ยอังกฤษ ตั้งแต่ไหนแต่ไร มันไม่เคยต่ำกว่าสาม เรียนควายยังไงมันต้องสามอัพ แล้วระยะป.สามเป็นต้นมาก็สี่ตลอดกาล... ไม่เคยได้ต่ำกว่านั้น และช่วงม.ปลายท๊อปตลอด ท๊อปสายชั้นก็เคย ทำมาหมดแล้ว = =ll ดีกรีของดิฉันก็ระดับแข่งพูดSpeech Contest ได้ที่สอง = = ส่วนซียูเทพไม่ได้เตรียมตัว อีก 20 คะแนน คะแนนจะถึงมั้ง จำได้ว่าได้ห้าร้อยซักอย่าง... ทำไปนั่งสาปแช่งไป... ผลออกมาระดับห้าร้อยตูก็บุญแล้ววววว เพราะกะไปนั่งขำ เคยสอบเอเอฟเอสข้อเขียนได้ตอนม.สาม... เคยอยู่นิวซีแลนด์กับโฮมสเตย์หนึ่งเดือน...

= = แฮ่กๆ เหนื่อย นั่งโม้เรื่องตัวเอง... ก็อย่างที่เห็นค่ะว่ามันแลดูเออ น่าจะเวิร์ค แล้วทำไมมมม ทำไมมมม

ตูทำไมได้ดีลบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ฟายยยยยยยยแสรสสสสสส (เริ่มเกรียนแตก)

= = ตรงๆ ไม่เข้าใจที่ครูสอนด้วยแหละ เรื่องส่วนประกอบของเอสเซ่เนี่ย... ตูไม่เก็ตเฟ้ยยยย ไม่เก็ตเลยยยย

เคยเรียนเขียนessay มา แต่ตอนนั้นไม่ได้เน้นโครงสร้างจึงชิว... แต่นี่... อะไร? หัวข้อ

"การทำแซนด์วิชเนยถั่วและเจลลี่" แสรสสสสส ตูไม่รู้จักเจลลี่ของแก มันคืออะไรรรรรร (มันเหมือนแจมแต่ไม่ใช่แจม = =

เฮ้อ... อยากเอาหัวเขกเจลลี่จนตาย... (ไม่ดีมั้ง) = = เฟลค่ะ เฟลมาก ถ้าเออเป็นเด็กโง่แต่แรกแล้วมาเรียนแล้วได้ดีลบจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย อารมณ์โง่วิทย์โง่คณิตตามประสาเด็กศิลป์แล้วถ้ามาเรียนแล้วได้เอฟลบ(เอฟก็แย่แล้วโว้ย) ก็เออ คงไม่ติดใจไร แต่นี่... อังกฤษ... ไอที่เคยคิดว่าแน่... มันไม่แน่แล้ว = =

Reading น่ะชิวค่ะ เอตองล้วนสบายสะใจ เรียนก็เรียนแต่กับฝรั่งน่ะนะ แต่อี Writing นี่แหละค่ะ D- อร๊ากกกก ไม่เอฟไปเลยล่ะ (ก็ยิ่งแย่ใหญ่ = =ll)

คิดแล้วอยากกลับเกษตรจริงๆ = = เครียด ดีนะที่ไม่ได้เลือกเอกอิ้งแต่แรกที่ไทย... (แต่ญี่ปุ่นใช่จะง่าย = =ll เตรียมตาย...) รู้งี้เรียนเอกไทยไปเลยดีกว่า... (= =ll)

เป็นข้อคิดให้แก่ไอพวกที่คิดว่าแน่แบบมิแรน... ถึงเวลามาเรียนจริงๆ มันจะกระซิกน่าดู ยังไงก็ควรลดความเซล์ฟไว้บ้างก็ดี = = แต่สำหรับมิแรนไม่ใช่เรื่องมั่นหยิ่งหรืออะไร แต่อารมณ์ว่า... ตูเคยท๊อป... = = มันอารมณ์นี้ พูดยาก แต่บั่นทอนจิตใจ อีกส่วนหนึ่งที่มิแรนได้ดีลบ คือมิแรนก็ไม่ค่อยอยากเรียนอยู่แล้วด้วยน่ะ ไปเรียนแบบเหมือนไปนั่งพ่นลมหายใจทิ้งแลกออกซิเจนกับคาบอนไดออกไซเล่น = = ยังดีที่วิชาอ่านมันดูเอ - -

ว่าแล้วก็ขอร่ำไห้ไว้แต่เพียงเท่านี้ค่ะ = =ll เหนื่อยใจหลายๆ ไว้วันฮาโลวีนของที่นี่จะถ่ายรูปมาให้ชมกันเน่อ

By Miranmasisda

edit @ 26 Oct 2009 10:01:13 by ~Miranmasisda~

edit @ 26 Oct 2009 10:06:00 by ~Miranmasisda~

edit @ 26 Oct 2009 10:12:13 by ~Miranmasisda~