ก่อนอื่นเลยต้องบ่นว่า "ง่วง"
 
ตอนนี้มิแรนมานั่งใช้ไฟใช้เน็ตฟรีอยู่ที่ท่าอากาศยาน "อินชอน" ในเกาหลีใต้ ค่ะ
 
หลังจากเดินทางมาตั้งแต่ตีสามจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ มิแรนก็มาถึงแดนกิมจิซึ่งเป็นที่พักเปลี่ยนเครื่องบินตรงต่อสู่อเมริกาต่อไป...
 
ด่านตรวจคนออกนอกประเทศในสุวรรณภูมินั้นชิลอย่างมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สำหรับคนไทย
 
งวดนี้มีการเปลี่ยนแปลงจากที่แต่เดินจะเดินเข้าด่านตรวจคนออกเมืองด้านล่าง มาคราวนี้ต้องขึ้นบันไดเลื่อน ตรวจเอกซ์เรย์ก่อน แล้วค่อยไปให้เขาตรวจหนังหน้า
 
เดี๋ยวนี้จะมีการแบ่งที่มากกว่าแต่ก่อน คืออะไร?
 
เวลาออกนอกประเทศปรกติจะแบ่งแค่ "คนไทย" และ "คนต่างชาติ" แต่ตอนนี้มีช่องเพิ่มมาอีกช่องคือ "อาเซียน"
 
ก็เลยค่อยรู้สึกว่า โอเค เราจะเข้าสู่อาเซียนแล้วนะเคอะ
 
แต่ก็เอาเหอะ ยังไงก็เข้าช่องไทย ซึ่งเดี๋ยวนี้ไม่ต้องมากพิธี จะมีพนักงานสาวยืนคุมที่เครื่องตรวจอัตโนมัติ
 
มิแรนก็แค่เอาสมุดให้เขา เขาก็ยัดเล่มทาบสแกนบราๆ ซัมติ้ง แล้วประตูก็เปิด มิแรนก็เข้าไปยืนตรงมาร์คกิ้งที่เขาบอกให้เหยียบยืน ณ จุดจุดนั้น จากนั้นจะมีกล้อง ซึ่งคาดว่ามีไว้แต่สำหรับคนสูงสินะ...
 
"เงยหน้าสูงๆค่ะ" 
 
ดิฉันเลยเงยหน้าซะคิดว่าจะกลายร่างเป็นยีราฟ เฮ้ยคือแบบ แบบนี้ถ้าเป็นเด็กทำไงวะ? กระโดดเลยป่ะ?
 
บางทีก็รู้สึกว่ากล้อง ก็ควรมีสติกว่านี้นิดนึง... (เป็นเพียงแต่ความเห็นส่วนบุคคล) นี่มันเป็นการเหยียดความสูงชัดๆ (ใครตั้งบัญญัติคำแบบนี้ 555)
 
โอเคต่อ ผ่านด่านเข้ามา ก็ไปนั่งรอหน้าเกต ร้อน...
 
ไม่ทราบเหมือนกันว่าสุวรรณภูมิเหตุใดจึงมีความเท่าเทียมทางอุณหภูมิไม่ทั่วถึง
 
อยู่ข้างบนนอกเก็ตนั้นโคตะระจะหายใจไม่ออก แต่พอลงเข้าเก็ตแล้ว ป๊าดดดดดด นี่จะฝึกร่างกายดิฉันก่อนออกนอกแดนสินะคะ
 
ณ จุดจุดนี้ เบี่ยมากกกก เพราะต้องรอตั้งแต่เที่ยงคืน กว่าจะถึงตีสองสี่สิบห้า บราๆ 
 
ในที่สุดก็ได้ขึ้นเครื่อง... แต่ก่อนจะขึ้น คือแบบ... นี่มันบ้าอะไรกัน?
 
คือปรกติขึ้นสายการบินญี่ปุ่น เลยไม่เคยเจออะไรทำนองนี้... 
 
เขาพูดชัดเจนมาก "one line please" ซึ่งมีความหมายว่า "แสรส เข้าแถวเดี่ยวด้วยค่ะ" แต่ไม่...
 
พี่เกาหลี ไม่สิ ลุงป้าทั้งหลาย วัยรุ่นก็มี แซงหน้าดิฉันแบบหน้าตาเฉย =[]=
 
วอท?????
 
ฉันคิดว่าเหตุการณ์เยี่ยงนี้จะมีแต่คนจีนเสียอีกนะ... (หมายเหตุผู้เขียนก็เป็นคนจีนแท้ๆคนนึง และผู้เขียนไม่ได้มีความอคติคนเกาหลีหรืออะไรเป็นการส่วนตัว ไม่งั้นคงไม่ใช้เครื่องสำอางเกาหลี กับเล่นเกมแร๊คนาร๊อคหรอก... และคนดีๆก็เคยเจอ บราๆ)
 
แล้วพอขึ้นเครื่องไปแล้ว เจอพี่แขกคนหนึ่งที่เข้าใจว่าอาศัยอยู่ ณ แวนคูเวอร์... ซึ่งนั่งข้างๆมิแรน
 
เขาชวนมิแรนคุยยาวมาก ทั้งๆที่มันตีสาม แล้วมิแรนโคตรอยากนอน... = =
 
มันจะอะไรกับกูกันนักกันหนา ถามกูอยู่ได้ จะไปไหน นานแค่ไหน มาจากที่ไหน บราๆๆๆๆๆๆ
 
ถามไปทำไมคะ??? วอททททท ง่วง จะนอน คือคุยตอบไปเพื่อรักษามารยาท แต่ดิฉันตาปิดเหอะขอบอก...
 
นี่ตกลงมันบันทึกหรือการบ่น? เออสองอย่างรวมกัน
 
สรุปได้นอนไหม? ไม่ = =
 
ตาโหลจะตายห่าและ... แล้วพี่แขกก็หลับสนิท วอททททท นี่มันไม่แฟร์ เลวร้ายยยย
 
ในที่สุดเราก็ใกล้จะถึงอินชอน ณ ตอนนั้น มิแรนรู้สึกโล่งงงง แต่...
 
"กริ่งงงงงงงงงงง" นั่นไง เครื่องยังบินอยู่เหนือสนามบิน พวกสูเจ้าจะรีบเปิดไปเพื่อ???
 
"อันย่อง" คือ... รู้เลยว่าชาติใด = = ตูว่าจะไม่พูดแล้วนะเฟ้ยเฮ้ย
 
จากนัั้น มันไม่จบ เมื่อ = = พอเครื่องจอดสนิทเพียงเท่านั้น ทุกคนทำประหนึ่งชีวิตนี้จะไม่ได้เหยียบแผ่นดินอีกหรืออย่างไรไม่ทราบ ไอ้พวกแถวหลังลุงป้า... ก็แห่วิ่งงงงง ออกมา เฮ้ยคือประตูยังไม่เปิดเลยด๋อย
 
แล้วมิแรนซึ่งตอนนั้นกำลังยกกระเป๋าที่วางไว้ข้างบนลงมา ถูกมันชน จนเซ ... ไอ้แสรสสสสสสสสสสสสสส
 
เกือบจะสบถด่าพ่องมันและ แบบ... ทำไมสถุลขนาดนี้วะ คนไทยยังไงก็ไม่มีแบบนี้ แบบ... ขนาดพี่แขกยังรำพึง "why so hurried?"
 
คือจะรีบไปตายหรือไงงงงงงงงง =*=
 
เอาเถอะช่างแมร่ง...
 
แล้วมิแรนก็เลยนั่งรอให้โคตรพ่อโคตรแม่ออกมาให้หมดก่อน จนเสร็จก็เลยออกมาคนท้ายๆ... ให้ตาย... นั่งเครื่องบินมาไม่รู้กี่ครั้ง ที่เจอเถื่อนๆนี่ก็มีแต่พวกนี้นี่แหละ.. เฮ้อ..
 
โอเค ข้อดีคือ สายการบินนี้อาหารอร่อยมว๊ากกกกกกกก โคเรียนแอร์นะจ๊ะ =w=b
 
แต่ข้อเสียโคตรๆคือ จะมีลุงป้าแบบนี้แหละ = =
 
ให้ตาย... ไม่อยากจะนั่งเป็นครั้งที่สามก็แบบนี้ (จริงๆตอนนั่งครั้งแรกก็เคยเจอคนเวียดนามข้างๆเอาเท้ามาพาดตรงที่นั่งข้างหน้าเรา แบบ...=[]=)
 
นั่งมาเยอะก็เจอมาเยอะจริงๆ 
 
แล้วมิแรนก็ผ่านด่านตรวจเอกซ์เรย์จนเข้ามานั่งที่เกต และเขียนบ่นอยู่ ณ ตอนนี้
 
แล้วก็ถ่ายรูปซอมบี้ของตัวเองไว้เป็นที่ระทึกเตือนใจ...
 
 
บอกแล้วว่าซอมบี้ชัดๆ... ตาโหลหมดแล้ว T_T ไม่ได้นอน แถมยังเจอพวกลุงป้า เหนื่อยใจ
 
ว่าบ่นเสร็จแล้วคงจะนอนต่อ อีกสักสองชม... โดยประมาณ... หรือมากกว่านั้น? (ไม่สนใจเวลา 555) คงต้องขึ้นเครื่องต่อ โอ้ชีวิต... ปวดก้น... ระบมร้าวราน จน ชา = =
 
ต่อจากอินชอนมิแรนจะต้องไปที่ LA ต่อ ค่ะ แต่ชีวิตไม่จบแค่นั้น เพราะต้องนั่งเครื่องบินภายในต่อไปที่ Pheonix,Arizona ต่อค่ะ T_T ชีวิต แล้วยังไม่จบ เพราะพ่อเลี้ยงต้องขับมารับ พามิแรนนั่งรถต่ออีกราวสามชม.ไปที่ Prescott อันเป็นที่หมายปลายทางซะที จะได้เจอหมาหน้าสุดที่รักทัฟฟี่สักที โฮกกกก
 
มิแรนคงไม่ได้ช็อปปิ้งอะไรที่อินชอน เพราะงบน้อย งวดนี้ไม่ได้พกมาเยอะ ยอมรับเลยว่าของขายในอินชอนตื่นตาตื่นใจมากกว่าที่นาริตะมากเลย แถมป้ายราคายังติดเป็นยูเอสดอลล่าและค่าหน่วยเงินอื่นๆชัดเจน ไม่เหมือนกับที่นาริตะที่จะมีแต่เยนเพียงอย่างเดียว
 
เอาล่ะ ถ้ายังไงมิแรนขอไปเช็คดูไฟลท์อีกรอบแล้วขอนอนละนะคะ แล้วเดี๋ยวจะมาลงบันทึกใหม่
 
By Miranmasisda

Comment

Comment:

Tweet

ถึงบ้านโดยปลอดภัยนะงุงิ ฮี่ฮี่

ถึงแล้วก็ไปนอนหลับให้เพียงพอนะนาย -w-
เอาทัฟไปนอนกอดเลยล่ะกัน งุงิ

ทวิตอวยพรขากลับไม่ทัน แง่ง -0-

#1 By [chibi] Fairy ~* on 2013-03-25 17:39